Bethesda voor Peru te Lunteren - Met de belevenissen van de dokterspraktijk Bethesda voor peru.

In het Betesda-leven verliep rondom oud en nieuw de tweede grote campagne in het bergdorp Jesús. De bergweg was gelukkig nu bijna helemaal gerenoveerd, en dat scheelde weer één uur rijden bij de eerste keer vergeleken.
De medicijnen en andere materialen waren per bus vooruit gestuurd, maar toch zaten we nog krap in de auto tussen extra dekens tegen de nachtkoude aldaar, en flessen extra drinkwater... ah… onze oudste zoon groeide ons onderwijl over het hoofd en de andere twee kindernen stomen gezond door... dat scheelde ook haha.

De omgeving van de campagne Alvast voorwerk in de Het Betesda-spandoek
wachtkamer

Tijdens het uitladen op de late avond, kwam het eerste spoedgeval al binnen. Een boerenechtpaar was naar het dorp afgedaald met een zieke baby, om daar ergens een drankje of zo te kopen. Men wees hen op de aankomst van de dokter. Maar het was inderdaad ernstig: een zware longontsteking. Na een eerste toediening van meegebrachte medicijnen, moesten ze doorreizen naar het ziekenhuis in de provinciehoofdstad Cajamarca. Dat leek hen helemaal niets. We moesten er een lokale gezondheidszorgwerker bij halen, voor hen beter bekend, die hen moest overtuigen van de noodzaak ervan.

Joselito was de laboratoriumassistent die die dagen meewerkte. Hij had goede ervaring met parasietenonderzoeken, en bovenal motivatie voor dit soort campagnes. Wat het meest indruk maakte met hem, kwam op het eind van de dagen toen we elkaar wat leerden kennen.

Zelf bleek hij een zoontje van bijna één jaar te hebben met microencefalea, een veel te klein hoofdje, dat normaal gesproken niet lang overleeft. Maar hij vertelde hoe het toch redelijke vooruitgang maakte als een wonder tot nu, en waarvoor zijn vrouw met de baby continue voor het één wekelijks 8 uur naar een ziekenhuis in het noorden reisde, en voor het ander de volgende week even ver naar het zuiden, naar het academische kinderziekenhuis in Lima... En die zorg kon niet op één plek gegeven worden, want het was verzekerd in een ziektekostenverzekering, en die gaf dat alleen maar zó en op die plaatsen, óf ze moesten het zelf betalen maar dat kon dus niet. Onvoorstelbaar, wat een opgave.

De medicijnen voor ‘bijzondere’ parasieten die we tegen komen zijn kostbaar. Het is bewezen dat kortere behandelingen beter worden uitgevoerd dan langere... maar die zijn over het algemeen duurder…

Evenals de 10 jaar dat we al de fondsen voor inkoop van medicamenten van u krijgen, hebben we gelukkig een contract met de NGO Pro-vida (christelijk, maar zonder religieuze condities werkend en gezeteld in Lima), die voor absolute basiskosten medicamenten verstrekt voor de achterblijvende gebieden. (Met steun van andere internationale bekende organisaties werken ze in diverse aspecten van de armoedecrisis mee als een schakel naar vooruitgang.) Elk jaar wordt de ‘laatste bestemming van de medicijnen’ opnieuw geëvalueerd, en zo is tot nu toe het werk voor 100% ook door hen ondersteund. In plaats van 15 euro commercieel, kan een effectieve behandeling voor 3 euro gegarandeerd worden!

Apart daarvan moet helaas ook gezien worden, dat ook in de gezondheidszorg weinig arbeiders zijn die het veld of de armenziekenhuizen in willen, nu de steden meer en meer globaliseren en wat moderner lijken.

De patiënten kwamen van dichtbij en van heinde en verre, 2, 4 tot 6 uur vanuit de omliggende bergen. Lopend, met ezel of op bergpaard. Uit principe bleven we alle dagen op de vaste plek in het dorp. Er kunnen veel meer mensen per dag daar komen, al is het van ver, als dat wij gehucht voor gehucht af zouden gaan.

Op huisbezoek (het doktersechtpaar in het midden)

Als ‘extra’ maakten we zondagsmiddags wel een fascinerende bergrit naar een zieke patiënt, die niet kon komen. ‘Zo’n dokter moesten ze daar voor vast hebben’ was het blijde commentaar... De rest van dat voorval staat op een nieuwe videopresentatie om later te laten zien. Prachtig.
De werkdag duurde van ‘s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Helaas begaf de mooie lantaarn op zonne-energie het ook toen het licht uitviel, en werden de laatste patiënten bij kaarslicht geholpen. Wij hadden dus ook een kaarsje aan dit jaar rondom de feestdagen... haha (Er staat onderwijl een nieuwe oplaadbare noodlamp voor de volgende campagne klaar, dankzij u).

"In het land van behelpen, wonen ook mensen"

Er wordt gekookt voor de helpers Zieke tweeling Het werk buiten gaat ook door

Er is nog veel meer te vertellen natuurlijk:
- over het dagelijks spreekuur...
- over de kleine campagnes dichtbij...
- over ons eerste PAP mini-project in samenwerking met het Peruaanse Kankerbestrijdingsfonds om baarmoederhalskanker in een vroeg stadium te onderkennen, omdat dat hier de meest voorkomende kanker onder vrouwen is, en op dit moment uitgevoerd wordt met een Nederlandse vrijwilligster...
- over de aidspatiënten, waarvan vorige week een (erg getatoeëerde) patiënt van Betesda aan een vergevorderde darmtumor overleed, nog zonder (palliatieve) behandeling, niet alleen omdat hij laat hulp zocht, maar vooral omdat men hem (doorgestuurd met uw hulp) in het academisch ziekenhuis in Trujillo niet wilde ontvangen. Het achterblijvende gezin zal verder nog alle nodige onderzoeken en nazorg ontvangen, opnieuw in Betesda.

Vergeet ons niet, op uw manier!

Hartelijke groet, Sjaloom,